Geloof en leven

 
 
Dag en Nacht
 

Dagen en nachten, werken en rusten. Het is het fundamentele ritme in een mensenleven. Trouwens de hele natuur heeft een vergelijkbaar ritme: ook de dieren en de planten.

In onze moderne samenleving wordt deze vaste cyclus van dagen en nachten opgerekt. De techniek maakt dat mogelijk en de economische druk om voortdurend te produceren is een motor die nooit stilvalt.

Waar eeuwenlang de afwisseling van werken en rusten bepaald werd door zonsopgang en zonsondergang hebben we nu de middelen om te blijven werken en actief te zijn als het duister is. Er wordt van veel bedrijven en organisaties en daarmee van veel mensen verwacht dat ze dag en nacht, alle dagen van de week, beschikbaar en bereikbaar zijn. "Alles, hier en wel onmiddellijk" is de leuze van onze technologische samenleving.

Met een druk op de knop, een klik met de muis van de computer zetten we in het digitale tijdperk alles in beweging.

We komen er wel achter dat we roofbouw plegen op onszelf, de natuur en de aarde, als we het ritme van dag en nacht niet meer respecteren in ons leven. Met al ons activisme en onze rusteloosheid matten we onszelf en de aarde af.

Weer dat ritme van werken en rusten in je leven tot stand brengen is een kwestie van vertrouwen. We kunnen het graan op de akker niet sneller laten groeien door er voortdurend tussen aan het werk te zijn, of door aan de aren te trekken.

Integendeel ! Laat rusten, slapen en genieten weer een deugd worden. Dan vinden we weer het ritme dat het mogelijk maakt om het behoud en de redding van ons bestaan en dat van de aarde te waarborgen. 

Iedere dag en iedere nacht, tot het voltooid zal zijn. 

                                                                                                                             Pastoor Ton

         ***********************

Geloven doe je met je hart
 
Op school worden de kinderen opgevoed tot verstandige mensen. We leren ze alles met hun verstand te beredeneren. En als ze er met hun hoofd niet bij kunnen, dan denken ze dat het wel niet waar zal zijn. Maar er zijn ook dingen die we niet kunnen beredeneren. Wie liefde wil omschrijven als een zuiver biologisch proces, zal nooit echte liefde leren kennen. Met het geloof is het net zo. Wie het geloof alleen met zijn verstand wil beredeneren loopt tegen allerlei tegenstrijdige en onbeantwoorde vragen aan. De afgelopen jaren mocht ik vaker deelnemen aan bedevaarten naar Lourdes. Dat is zo een plek waar je met je verstand niet ver komt. Tegelijkertijd voel je aan dat er iets bijzonders aan de hand is. Het appél dat daar de verering van Maria op je doet is heel diep en spreekt zelfs ongelovige mensen aan. Dat komt omdat het je hart raakt. Ook van onze jaarlijkse Bronk gaat zo'n appél vaak op velen uit. Ik denk dat we met ons verstand de stem van ons hart niet het zwijgen mogen opleggen. 
 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                              Pastoor Ton   
 

**********************

Troosten

Het lijkt een niet alledaags verhaal. Een weduwe vertelde me hoe moeilijk het voor haar was om het verdriet om het verlies van haar man te verwerken. Ze wilde flink zijn, maar kon toch niet voorkomen dat de tranen haar soms overvielen. Het kost nu eenmaal tijd om het verlies van een dierbare te verwerken. Er staat geen tijd op dat het over moet zijn. Maar het was niet alleen het verdriet om het verlies. Ze merkte in de supermarkt dat sommige bekenden een ander gangpad insloegen, wanneer ze haar dreigden tegen te komen. Ze haastten zich naar de kassa, om maar geen gesprek te hoeven aangaan..... Dat deed haar veel pijn. Het verlies van haar man moest ze alleen dragen, maar op een beetje aandacht van haar bekenden had ze wel gerekend. 

Soms is het moeilijk. Wat moet je zeggen tegen een bekende die een verlies te dragen heeft. Je wil geen goedkope dooddoeners gebruiken, maar eigenlijk heb je ook geen woorden om het verdriet te troosten. Misschien moet je dat dan maar zeggen: "Ik heb geen woorden voor wat jou getroffen heeft....". Daarmee spreek je je echte gevoelens uit en dat is beter dan een stroom van woorden die geen hout snijden. Je gaat dan de ander ook niet uit de weg en slaat niet op de vlucht voor het verdriet van de ander. 

Vaak lezen we in het evangelie dat Jezus door medelijden bewogen wordt. Hij gaat niet voorbij aan het leed dat anderen te dragen hebben. Troosten begint bij het serieus nemen van het verdriet van de ander. Troosten begint bij het stil staan, bij datgene wat een ander door moet maken. Troosten krijgt vorm door het luisteren naar de klacht van de ander. We hebben vaak geen gepaste oplossingen. Het verdriet waar een ander onder lijdt is te groot om op te lossen. Daarom wordt geduld gevraagd. Vaak is het al helpend als je alleen maar naar de ander luistert. Als een ander het hart heeft kunnen luchten. Zich heeft kunnen uitspreken. Dat lucht op. Dat is opmonterend.

Een van de eigenschappen van God's geest is het troosten. Hij helpt ons onze ogen te openen en de juiste woorden te vinden van nabijheid en troost. Zijn hulp is er altijd. 

 

 

St. Martinusparochie, Gronsvelder Kerkplein 4, 6247 CM Gronsveld tel 043-4081294
Pastoor Ton Storcken, Gronsvelder Kerkplein 4, 6247 CM Gronsveld tel 06-53169950